De ochtendwekker is de vijand van comfort. Het rukt je uit je dromen en eist onmiddellijke aandacht. Maar er is een ander soort alarm: een alarm dat afgaat terwijl u met een snelheid van 100 kilometer per uur op een donkere snelweg rijdt.
Anti-slaapalarmen laten u niet alleen schrikken. Ze zijn er om spatbordbuigers of erger te voorkomen. Als uw ogen zwaar worden, komen deze apparaten tussenbeide. Ze waarschuwen u voordat u achter het stuur in slaap valt.
Er zijn in wezen twee manieren waarop deze technologie werkt. Eén type is in het voertuig ingebouwd. Het maakt gebruik van sensoren, camera’s en andere hightech trucs om vermoeidheid te detecteren. Vervolgens wordt het probleem verholpen, vaak door de veiligheidsgordel strakker te maken of een luide waarschuwing te geven. Deze in-car systemen zijn een recente ontwikkeling. Ze voegen duizenden dollars toe aan de stickerprijs van een auto.
Het tweede type is veel eenvoudiger. Hij past over het oor van de bestuurder. Er klinkt een alarm zodra de bestuurder in slaap begint te vallen. Hoewel de ingebouwde systemen duur zijn, zijn de anti-slaapalarmen voor je oren goedkoop en direct verkrijgbaar. Je kunt ze vinden voor $ 10 tot $ 20. Merken zijn onder meer Nap Zapper, No Nap en Doze Alert.
De namen klinken misschien raar. De noodzaak voor deze gadgets is dat niet.
Uit een peiling van de National Sleep Foundation bleek dat 60 procent van de Amerikanen wel eens heeft gereden terwijl hij zich slaperig voelde. Nog enger? 37 procent geeft toe alleen al het afgelopen jaar achter het stuur in slaap te zijn gevallen.
Slaperig rijden veroorzaakt jaarlijks meer dan 100.000 auto-ongelukken en doodt meer dan 1.500 mensen.
De National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) ondersteunt dit. De cijfers zijn niet abstract. Het zijn lichamen en wrakken. De veiligste handelwijze ligt voor de hand. Zorg voor een goede nachtrust. Doe een dutje voordat u gaat rijden. Maar soms moet je ‘s avonds laat rijden. Soms moet je doorzetten.
Op zulke momenten kan een anti-slaapalarm het verschil betekenen tussen een kleine schrik en een tragedie. Hoe zien deze gadgets je precies als je slaapt? En hoe weten ze wanneer je wakker bent? Het antwoord ligt in de sensoren en de signalen die ze volgen.
Laten we eenvoudig beginnen. Het meest elementaire anti-slaapalarm is een over-het-oor-gadget. Het ziet eruit als een goedkoop telefoonoortje of draagbare hoofdtelefoon. Licht kunststof. Een arm glijdt over één oor. Binnenin meet een sensor de hoek vanuit een loodrecht perspectief. Als je recht vooruit kijkt – wat je tijdens het rijden zou moeten doen – registreert het alarm nul graden.
Het is een slim, zij het rudimentair, stukje hardware. Denk aan in slaap vallen in de metro of tijdens het studeren van algebra op de middelbare school. Je hoofd zakt. Het kan zijn dat u seconden of minuten onder water blijft voordat uw kin uw borst raakt en u wakker schrikt. Vervelend tijdens het woon-werkverkeer. Gevaarlijk op de snelweg.
Deze alarmen vangen die voorwaartse kanteling op. Wanneer het oorstuk een hoektoename waarneemt, bijvoorbeeld 15 of 30 graden, klinkt er een alarm. Fabrikanten benadrukken dat het geluid irritant genoeg is om de slaap te doorbreken. Maar het mag niet zo plotseling of zo luid zijn dat u in paniek raakt, aan het stuur trekt of gas geeft. Dat zou nog erger zijn dan slapen.
U kunt de gevoeligheid aanpassen. Als u in slaap valt met uw hoofd bijna rechtop, zet het dan in een kleinere hoek. Als u uw hoofd naar de radio beweegt en deze constant activeert, verhoog dan de drempel naar 30 graden of hoger.
Voorbij het oorstuk: in de fabriek geïnstalleerde veiligheidstechnologie
De over-het-oor-oplossing werkt. Maar high-end autofabrikanten plaatsen slaapsensoren rechtstreeks in het chassis. Ze wachten niet tot je een accessoire koopt.
Mercedes-Benz gebruikt Attention Assist. Het kijkt niet naar je gezicht. Het controleert de motorregeleenheid op veranderingen in het stuurpatroon en het rijgedrag. Als de auto onregelmatige invoer detecteert, waarschuwt hij u.
Lexus bewandelde de optische route. Een camera in het dashboard volgt het gezicht van de bestuurder. Het zoekt naar micro-uitdrukkingen en bewegingen die slaperigheid signaleren, in plaats van te analyseren hoe de auto wordt bestuurd.
Volvo’s Driver Alert Control is een systeem voor het verlaten van de rijstrook. Het houdt uw positie op de weg in de gaten. Als u van de ene rijstrook afwijkt, corrigeert het systeem het voertuig en waarschuwt u. Het gaat ervan uit dat afdrijven gelijk staat aan afdrijven van de mentale rand.
Saab hanteert een agressievere aanpak. Twee camera’s in de cockpit monitoren de oogbewegingen. Als u na de eerste sms-waarschuwing op het dashboard nog steeds slaperig lijkt, volgt er een streng audiobericht.
Deze in-car-systemen zijn duur. Camera’s en complexe algoritmen kosten meer dan een plastic clip-on-apparaat. En ze zijn niet in elke auto verkrijgbaar. Dus wie heeft eigenlijk een anti-slaapalarm nodig?
Wie heeft een anti-slaapwekker nodig?
Chauffeurs zijn de voor de hand liggende markt. Vrachtwagenchauffeurs die ‘s nachts vracht vervoeren, hebben strakke schema’s. Een over-het-oor-alarm en een thermoskan koffie kunnen hen alert houden zonder dat ze medicijnen nodig hebben. Zelfs een gewone roadtripper in de voorjaarsvakantie zou kunnen profiteren van de extra beveiligingslaag.
Maar de use case reikt verder dan de bestuurdersstoel.
Studenten die de hele nacht doorwerken voor de eindexamens kunnen de chemische stimulerende middelen overslaan. Plaats in plaats daarvan een alarm over het oor. Als je tijdens het lezen in slaap valt, word je wakker.
Ook nachtbewakers die op vaste posten of poortgebouwen werken, kunnen deze technologie gebruiken. Het is moeilijk om acht uur lang scherp te blijven in een stil hokje.
Er is echter een addertje onder het gras. Hoewel deze alarmen de ogen open houden, verhelpen ze de onderliggende vermoeidheid niet. Slaperig rijden is gevaarlijk. Vertrouwen op een oortje kan u een vals gevoel van veiligheid geven. Je denkt misschien dat je veilig bent omdat het alarm werkt. Maar u bestuurt nog steeds een voertuig van twee ton met verminderde reactietijden.
Dit gevaar bracht de Australische staat Victoria ertoe de apparaten in 2007 te verbieden. Ze wachten op verdere veiligheidstests. De angst was dat chauffeurs op de gadget zouden vertrouwen in plaats van te stoppen.
Bent u een slaperige bestuurder?
De National Sleep Foundation biedt een checklist. Als u deze symptomen herkent, bent u te slaperig om te rijden.
- Moeilijk scherpstellen.
- Frequent knipperende of zware oogleden.
- Dagdromen of niet-verbonden gedachten.
- Moeite met het herinneren van de laatste paar gereden kilometers.
- Ontbrekende afritten of verkeersborden.
- Herhaaldelijk gapen of wrijven in de ogen.
- Moeite om je hoofd omhoog te houden.
- Afwijken van uw rijbaan.
- Rakende schouderrumblestrips.
- Bumperkleven.
- Zich rusteloos en prikkelbaar voelen.
Als u meer dan één van deze raakt, koop dan geen alarm. Stop. Doe een dutje.
De beste remedie tegen hangende oogleden is stoppen en rusten. Geen enkel gadget kan slaap vervangen.
Veelgestelde vragen
Wat is een anti-slaapalarm voor chauffeurs?
Een anti-slaapalarm voor bestuurders is een apparaat dat is ontworpen om bestuurders wakker en alert te houden onderweg. Het maakt doorgaans gebruik van sensoren om de hoofdpositie of oogbewegingen te detecteren en geeft een geluid of trilling af wanneer slaperigheid wordt gedetecteerd.
Wat is een anti-slaapalarm voor studenten?
Een anti-slaapalarm voor studenten is een klein, draagbaar apparaatje dat helpt voorkomen dat je tijdens het studeren in slaap valt. Het maakt gebruik van bewegingssensoren om hoofdknikken te detecteren en zendt een hard geluid of trilling uit om de gebruiker wakker te laten schrikken.
De markt om automobilisten wakker te houden stopte niet bij wetenschappelijk onderzoek. Het explodeerde in een rare nichecategorie van autoaccessoires, ontworpen om je terug te brengen naar de realiteit. Als u eind jaren 2000 aan het autorijden was, bent u misschien producten tegengekomen met namen die meer op schurken uit horrorfilms lijken dan op veiligheidsvoorzieningen.
Neem het Doze-alarm. Het komt van Sav-A-Life Company. Het uitgangspunt is brutaal maar eenvoudig. Een sensor wordt op uw stoel of stuur geklikt. Als het het karakteristieke langzame knipperen of hoofdknikken van slaperigheid detecteert, activeert het een luid alarm. Sommige versies bevatten zelfs een trilmotor. Het doel is om de slaperigheid uit je te laten schrikken.
Dan is er nog de Drive Alert Master. Smart Home Company heeft deze verkocht. Het werkt op dezelfde manier. Eye-tracking of monitoring van de hoofdpositie. Wanneer vermoeidheid optreedt, maakt het systeem geluid. Het vraagt niet vriendelijk. Het vraagt aandacht.
De shockbenadering versus de subtiele waarschuwing
De meeste van deze apparaten vallen onder de paraplu van ‘anti-slaaprijalarmen’. Ze vertrouwen op een schrikreactie. De logica is dat een plotseling geluid of trilling je neurale paden zal resetten. Jij gaat rechtop zitten. Je knippert hard. Je houdt het stuur steviger vast.
Het is agressief. En het roept vragen op over effectiviteit versus ergernis.
Overweeg de Nap Zapper. De website suggereert dat het een gadget is voor zware slapers. De naam zelf impliceert geweld tegen dutjes. Het gaat niet alleen om wakker blijven; het gaat over het actief bestrijden van de drang om je ogen te sluiten.
Soortgelijke producten zoals The No Nap hanteerden dezelfde aanpak. Ze richtten zich op dezelfde doelgroep: vrachtwagenchauffeurs die lange afstanden afleggen, pendelaars in de nachtploeg en iedereen die dacht dat ze het vol zouden kunnen houden met minder dan vier uur slaap.
Waarom deze apparaten niet aansloegen
Als slaperig rijden zo dodelijk is, waarom zie je deze alarmen dan niet in moderne auto’s? Of tenminste: waarom is er niet één standaard in elke sedan?
Het antwoord ligt in regulering en acceptatie door de bestuurder.
In Australië verbood het kabinet van de minister van Consumentenzaken in Victoria in april 2007 een specifiek anti-slaapalarm. De redenering was niet dat ze niet werkten. Het was dat ze afleiding of paniek konden veroorzaken. Een plotselinge knal op de snelweg kan ervoor zorgen dat een bestuurder uitwijkt. Het risico op een ongeval veroorzaakt door het alarm was groter dan het risico op in slaap vallen.
Dit was geen geïsoleerd incident. Het benadrukte een fundamenteel probleem met op schokken gebaseerde veiligheidstechnologie. Het behandelt het symptoom (in slaap vallen) in plaats van de oorzaak (slaapgebrek).
Wat fabrikanten hebben geleerd
De gegevens van Reuters en de National Sleep Foundation maken het duidelijk. Slaperig rijden is een enorme moordenaar in de VS. Reuven Fenton’s rapportage uit 2007 benadrukte de omvang van het probleem. Het is niet alleen een klein ongemak. Het is een volksgezondheidscrisis.
Toch was de oplossing niet om bestuurders te choqueren. Het was om ze in de gaten te houden.
Saab was een pionier met een andere aanpak. Ze keken naar de ogen. Erin Riches merkte in een blog van Edmunds op dat het systeem van Saab de sluiting van de oogleden en de knipperfrequentie controleert. Het schreeuwt niet. Het waarschuwt. Het maakt gebruik van een bel of een visuele aanwijzing op het dashboard. Het is subtiel. Zijn
