Hoe #Spotify de Zweedse cultuur voor het delen van bestanden veranderde in een legitiem streaming-imperium
Spotify is geen high-end experiment. Spotify AB heeft de aandacht getrokken sinds de lancering in Zweden in 2008. Het bedrijf onderhandelde jarenlang over licenties en breidde zich geleidelijk uit van het Scandinavische hoofdkantoor naar Finland, Engeland, Frankrijk, Nederland en Spanje. In juli 2011 stak het toestel uiteindelijk de Atlantische Oceaan over en landde in de Verenigde Staten.
Dit oorsprongsverhaal kan worden begrepen door naar de lokale infrastructuur te kijken. Zweden heeft het snelste breedbandinternetsysteem ter wereld. Ze hebben ook een uitgesproken liberale houding ten opzichte van de handhaving van het auteursrecht. Deze combinatie vraagt eigenlijk om onmiddellijke digitale bevrediging.
Deze omgeving heeft niet alleen Spotify voortgebracht. Het bracht ook The Pirate Bay voort, een beruchte website die links naar auteursrechtelijk beschermd materiaal verzamelde voor het delen van bestanden. Het heeft geen zin om Zweden te bellen die vatbaar zijn voor diefstal. Het draait allemaal om snelheid. Als je technisch onderlegd bent en over een supersnelle verbinding beschikt, heb je direct toegang nodig tot de media die je nodig hebt.
Dit gedrag is bevestigd door Pirate Bay. Spotify wil er geld mee verdienen.
De dienst is sterk afhankelijk van de populaire peer-to-peer-technologie van sites voor het delen van bestanden. Wat zijn de belangrijkste verschillen? Licentie. Platenmaatschappijen ondersteunen, maar alleen als ze betaald worden. Spotify verdient geld door advertenties af te spelen tijdens pauzes, waardoor een legitieme inkomstenstroom ontstaat waar piraterij ooit de norm was.
Dit model is moeilijk te verkopen in Amerika. Platenlabels zijn traditioneel terughoudend in het online delen van hun catalogi. Maar na lange onderhandelingen tekenden vier grote bedrijven – EMI Group, Universal Music Group, Sony Music Entertainment en Warner Music Group – de deal. Ze begrijpen dat het bestrijden van de stroom zinloos is. ze kunnen het net zo goed sturen.
Spotify positioneert zichzelf als een legaal alternatief voor het illegaal delen van bestanden. Krijg direct toegang tot alles, van nieuwe elektronische trance-releases tot jazzopnames uit de jaren twintig. Het zal je portemonnee niet uitputten zoals het kopen van individuele albums zoals vroeger, en het neemt ook het schuldgevoel weg waar gebruikers op zijn gaan vertrouwen wegens inbreuk op het auteursrecht.
De echte vraag is: hoe bereikt de technologie dit eigenlijk zonder buffering of onderbrekingen? De mechanismen van een naadloze streaming-ervaring zijn complex, en als je ze begrijpt, wil Spotify dat je voor altijd cd’s, tapes of het downloaden van bestanden vergeet.
