Honkbal is natuurkunde. Statistieken. Zweet. Dus toen een digitale overlay 40.000 mensen in Seattle vertelde dat ze zojuist magie hadden gezien, voelde het vreemd. Niet omdat de technologie slecht was, maar omdat deze te snel werkte.
1 mei. Kansas City versus Seattle.
Cole Ragans gooit een fastball. Leo Rivas swingt, mist, wordt geroepen. De menigte kreunt, of misschien juicht, het hangt ervan af aan welke kant je staat. Maar dan doet Rivas iets vreemds.
Hij tikt op zijn helm.
Tweemaal.
Dat is het signaal. Automatische balaanval of ABS. Je hebt seconden om het te activeren. Als u het venster mist, blijft de oproep staan. Ogen gaan naar het grote scherm. Er wordt een animatie geladen. Toont het pitchpad. Empirische gegevens zeggen dat de bal de hoek in ging. Het was een staking.
De scheidsrechter had gelijk.
De menigte had er een hekel aan.
De technologie achter de Tapp
Dit is geen magie. Het is Hawk-Eye. Twaalf camera’s rondom het veld. Wijzend naar de heuvel. Thuisplaat. Ze volgen de overdracht. De vrijlating. De beweging.
Ze praten met elkaar via een privé T-Mobile 5G netwerk. Maakt gebruik van Ericsson Dot-radio’s – kleine schijfjes met vinnen, het formaat van een eetbord, verstopt in de dug-out, de persbox, de schaduwen. Het N41-spectrum van T-Mobile (2,5 GHz). Minder interferentie. Minder lawaai.
Lage latentie is hier van belang. 2,3 milliseconden, volgens T-Mobile CTO John Saw.
Wanneer Rivas op zijn hoofd tikt, analyseert het systeem. Bouwt een 3D-animatie. Projecteert het op de jumbotron. Het doel? Zeventien seconden. Ze zijn gemiddeld 15,4.
Vijftien seconden voelen als een eeuwigheid. Het voelt ook als niets.
John Stanton, eigenaar van de Mariners (en hielp bij de oprichting van wat T-Mobile werd), zei dat het moest gebeuren. TV-kijkers zagen de doos. Ze zagen de ballen en slagen in high-definition realiteit. Stadionfans vertrouwden op een man in strepen.
“Het ondermijnde de geloofwaardigheid van honkbal”, zei Stanton.
Slechte beslissingen brengen de scheidsrechters in verlegenheid. Ze zorgen ervoor dat fans zich dwaas voelen. De oplossing ging niet over het verwijderen van de mens. Het ging erom ze te valideren.
Verpesten data het spel?
Je zou kunnen zeggen dat dit de geest doodt. Dat honkbal moet bestaan uit ogen en onderbuikgevoelens, en niet uit algoritmen en 5G-netwerken.
Puristen zijn huiverig.
T-Mobile wist dit. Amy Azzi, vice-president sponsoring, noemde het hun grootste angst. Zouden fans de technologie afwijzen?
Gegevens zeggen nee. 91% zegt dat ABS het spel heeft verbeterd. 76% vond de ervaring leuker.
“Dit stadion licht op”, zei Azzi. Wanneer een oproep mislukt, ontploft de plek. Het wordt een rally.
Elk team krijgt twee uitdagingen. Gebruik het en als je het verkeerd doet, verlies je het. Als je het goed doet, houd je het. Dus als je denkt dat de ump je blind heeft gemaakt op een borderline-schuifregelaar, ga ervoor.
Maar het voegt strategie toe. Jerry Dipito, honkbaloperatie van Mariners, zegt dat geduld nu de sleutel is. Tik niet alleen maar omdat je boos bent. Wacht op het moment dat het spel omdraait.
‘We moeten de schakelaar op het juiste moment omzetten’, zei hij.
Menselijke factor? Nog steeds daar. Dipito wees naar een Twins-spel. Minnesota verbrandde hun uitdagingen tegen de zesde inning. Tegen de negende kwam Seattle weg met twee ballen die op ballen leken. Maar Cal Raleigh, hun vanger, bekleedde ze als stakingen. Het leek alsof het bord ze had opgegeten.
“[Raleigh] heeft het spel omgedraaid”, lachte Dipito. “Hij liet het op een staking lijken.”
Technologie heeft de overwinning die avond niet gered. Seattle verloor met 7-6. Vijf homeruns. Vier ABS-recensies. Een comeback die uit de hand liep.
Gegevens volgen de toonhoogte. Het volgt het hart niet. Niet helemaal.
Misschien is dat prima.
