Wygląda jak coś z filmu science-fiction. Świat technologii wstrzymał oddech, gdy Google zaprezentowało okulary do połączonej rzeczywistości rozszerzonej. Na pierwszy rzut oka wyglądają jak zwykłe okulary. Ale to nieprawda. Pod tą elegancką, futurystyczną obudową kryje się szereg zaawansowanych technologicznie komponentów, w tym kamera, mikrofon, głośniki audio z chipem kostnym i niewielki touchpad. Był to komputer przenośny, przypięty do twarzy.
Google wypuściło swój pierwszy konsumencki model w 2012 roku. Projekt powstawał w Google X, laboratorium firmy „księżycowego snu”, przez kilka miesięcy. Wizja była odważna. Okulary te miały być bezpośrednią alternatywą dla smartfonów. Użytkownicy mogli sprawdzać pocztę e-mail, odbierać połączenia i zarządzać swoim kalendarzem bez wyjmowania urządzenia z kieszeni.
Ale to nie zadziałało.
Gadżet ten nie został w pełni zaakceptowany przez społeczeństwo. Kilka czynników zabiło ten szum. Cena wynosiła około 1500 dolarów (około 1400 euro). To były drogie okulary. Co więcej, ekosystemy mają swoje ograniczenia. Wygląda na to, że Okulary zostały zaprojektowane głównie do użytku z aplikacjami Google, co ogranicza ich użyteczność dla przeciętnego użytkownika. Do 2015 roku Google wycofał wersję konsumencką.
Projekt nie jest jednak ukończony. Po prostu zmienił się kierunek. Google przenosi swoją uwagę ze zwykłych konsumentów na obszary niszowe, w których technologia może rozwiązać konkretne problemy o dużej wartości.
Przeniesienie uwagi na zastosowania profesjonalne
Podczas gdy rynek masowy niechętnie nosi komputery na twarzy, branże o złożonych potrzebach związanych z obsługą zestawu głośnomówiącego dostrzegły potencjał. Google zdał sobie sprawę, że lekarze, inżynierowie i zespoły biznesowe mogą skorzystać na rzeczywistości rozszerzonej (AR), ale konsumenci nie.
W maju 2019 roku Google wypuściło nową generację okularów skierowaną do sektora korporacyjnego. Projekt jest nadal stylowy, ale cel jest zupełnie inny. Nie chodzi już tylko o robienie sobie selfie czy sprawdzanie powiadomień na Facebooku. Chodzi o efektywność procesów pracy.
Rozważmy przypadek chirurga. Dotykanie ekranu lub patrzenie na wykres podczas krytycznej procedury może zagrozić sterylności i marnować cenny czas. Okulary Enterprise AR pozwalają chirurgom widzieć dokumentację pacjenta, obrazy i parametry życiowe bezpośrednio w ich polu widzenia. Dane nakładają się na świat rzeczywisty i pozwalają na dokładne monitorowanie stanu pacjenta.
Wierzymy, że podobne możliwości istnieją w świecie korporacji. Zdalna współpraca stała się kluczową korzyścią. Zamiast patrzeć na ekran 2D, profesjonaliści mogą używać okularów do przedstawiania raportów lub uczestniczenia w spotkaniach ze współpracownikami na całym świecie. Technologia ta obiecuje przełamać bariery geograficzne w bardziej angażujący sposób niż standardowe rozmowy wideo.
Dlaczego przejście do sektora korporacyjnego ma znaczenie
Przejście od elektroniki użytkowej do narzędzi biznesowych uwydatnia ogólny wzorzec w historii technologii. Innowacyjny sprzęt często nie staje się produktem rynku masowego, dopóki nie znajdzie swojej niszy. Oryginalne Google Glass miały problemy z prywatnością i niestosownością społeczną. Ludzie czują się niekomfortowo, gdy fotografuje się ich bez ich zgody. Wysokie koszty ograniczają również przyjęcie technologii przez pierwszych użytkowników, którzy mogą nie potrzebować tej technologii.
Kierując reklamy na profesjonalistów, Google unika wielu problemów, z którymi borykają się konsumenci. W szpitalach i fabrykach przypadki użycia są oczywiste i logiczne. Koszt jest amortyzowany poprzez poprawę wydajności lub bezpieczeństwa. Kwestie prywatności są rozwiązywane w kontrolowanych środowiskach.
Ten rozwój wyjaśnia, dlaczego biznesowa wersja Google Glass przetrwa, gdy wersja konsumencka wymiera. To odpowiada na pytanie: do czego właściwie dzisiaj służą okulary AR? Nie ma ich w kieszeni ani na twarzy podczas dojazdów do pracy. Można je spotkać na salach operacyjnych, na liniach produkcyjnych i podczas ważnych spotkań firmowych.
Ta technologia pozostanie. Po prostu stała się poważniejsza.
Jak faktycznie działają Google Glass
Prawdziwy przełom nie polega tylko na użyciu okularów do wyświetlania. Chodzi o to, aby rzeczywistość rozszerzona była dostępna bez masowych zastosowań. Włączasz je. Zatem świat fizyczny nadal istnieje, ale nałożona jest na niego warstwa cyfrowa. Nawigacja jest bardzo płynna dzięki przewijanemu interfejsowi użytkownika 3D. Chcesz zobaczyć swoje dane? Wyświetlacz pokazuje je bezpośrednio w Twoim polu widzenia. Dzielenie się informacjami nie ogranicza się tylko do oczu. Dzięki mikroprojektorowi wbudowanemu w ramkę możesz wyświetlać obraz 3D na ścianie lub na ramieniu kolegi.
To nie magia. To jest inżynieria. Bateria zasila procesor oraz steruje kamerą i mikroprojektorem. Każdy element działa z jednego źródła zasilania. System musi równoważyć moc obliczeniową, rozpraszanie ciepła i wagę. Jeśli bateria rozładuje się zbyt szybko, projektor przestanie działać. Jeśli procesor się przegrzeje, interfejs użytkownika zacznie zwalniać. To błędne koło.
Sprzęt musi być na tyle lekki, aby można go było nosić przez cały dzień i wystarczająco mocny, aby obsługiwać grafikę w czasie rzeczywistym. Kamera rejestruje Twoje otoczenie. Procesor miesza ten sygnał wejściowy z danymi aplikacji. Projektor wyświetla wynik. Jest to zamknięty obieg informacji. Patrzysz na świat. Okulary podpowiedzą Ci, gdzie dalej szukać.


































