Ik heb in mijn tijd als ouder en schrijver talloze speelgoed getest. Geen enkele is zo vreemd als de LeapFrog “Lilypad” -tablet gebaseerd op Toy Story 5. Het kost $ 29,95. Het probeert je vriendschap te verkopen. Het mislukt.
Wat is dit voor ding?
De real-life gadget weerspiegelt de filmschurk. Een flitsende, licht kwaadaardige tablet die het plot in beweging zet. Hier heeft het een LCD-scherm met achtergrondverlichting. Een A-Z-toetsenbord. Drie ‘vaardigheidsopbouwende’ spellen waarin je leert tellen tot 100. Letterherkenning. Een simplistische hindernisbaan.
Er is een muziekmodus. Kinderen stampen toetsen om ‘mee te jammen’. Je krijgt geluiden zoals ribben, piepjes en toiletspoelingen. Dan is er Mendelssohns Wedding March. Waarom? De film had denkbeeldige bruiloften. De meeste kinderen zullen het niet snappen. Verwacht grillige geluidseffecten. Willekeurig geluid.
Dan verschijnen de emoji’s. Zes van hen. Duimen omhoog. Huilen. Zonnebril. Ze zien er onschadelijk uit. Dat zijn ze niet.
Komt het overeen met de film?
Ik voelde opluchting. Het speelgoed lijkt in niets op de film.
In Toy Story 5 wordt het personage Bonnie een tabletzombie. Ze straalt urenlang. Ze verlaat het fysieke spel voor een giftige online vijver. De gemene tablet helpt gemene meisjes haar te pesten. Het is van plan haar eigenlijke speelgoed naar de garage te degraderen. Het denkt dat het helpt.
Het LeapFrog-apparaat heeft geen AI. Geen autonome griezelige krachten. God zij dank. Geen giftige toegang tot sociale media. Geen peer-to-peer delen van horror. LeapFrog beperkt de betrokkenheid. Goede zet. De spellen zijn kort. Repetitief, ja, maar kort.
De “SMS”-functie is een nachtmerrie
Dit is waar het ontwerp uit elkaar valt. De sms-functie. Het is de vreemdste keuze.
Jij drukt op de knoppen voor Jessie. Buzz Lichtjaar. Houtachtig. Slimme broek. Het apparaat zegt: “Laten we eens kijken wie er op de vijver is.”
Stop. Die zin komt letterlijk uit de film. Het gaat vooraf aan Bonnie’s neerwaartse spiraal naar een depressie. Het gaat aan het pesten vooraf. In een complete non-sequitur volgt dit speelgoed het op met: “Laten we verbonden blijven!”
Je kiest een personage. Je krijgt een van de zeven voorgeprogrammeerde berichten. Jessie vraagt: ‘Heb je Woody gezien?’ Je antwoordt met een huilende emoji. De machine antwoordt: “Ik ook!” Of misschien: ‘Bericht beveiligd’.
Laat uw kleuter niet denken dat een apparaat empathie biedt als hij of zij op een droevig gezicht drukt.
Dan zegt het dat.
“Voila, vriend gemaakt.”
Het is het deprimerende, holle equivalent van het klikken op ‘Accepteer vriendschapsverzoek’ op Facebook voor een kind. LeapFrog beweert dat het interactie viert. Ik vraag me af of de ontwerpers dezelfde film hebben gezien als ik.
In de film begint de verlossingsboog van de slechterik wanneer ze beseft dat ze geen vriendschappen kan sluiten. Ze is een hulpmiddel. Een verbinder van echte gezichten. Geen vervanging voor hen.
Dit product negeert dat volledig.
Een dokter roept het uit
Dr. Jenny Radesky is kinderarts bij Michigan Medicine. Ze doet onderzoek naar schermtijd voor gezinnen. Ik vroeg haar waarom dit bestaat.
“Ik vraag me af of dit een onderbak was die voor merchandisingdoeleinden in elkaar was gezet”, zei ze.
Ze noemt het sms’en ‘vreemd’. Ze vergelijkt het met Character.AI. Een platform waar gebruikers chatten met fictieve persona’s. Een platform dat momenteel door ouders wordt aangeklaagd na zelfmoorden onder tieners die verband houden met misbruik van chatbots.
Lilypad heeft geen AI. Het kan niemand rechtstreeks schade berokkenen. Maar Radesky vindt de nabootsing van intimiteit verkeerd. Ze liet haar eigen kinderen er geen gebruik van maken.
Ze geeft de voorkeur aan een magnetisch tekenbord. Oude skool. Draagbaar. Saai misschien, maar veilig.
Voor wie is dit bedoeld?
Niet jij.
Dr. Radesky merkt op dat closed-loop games het leren uit het hoofd helpen. Maar kinderen spelen ze op de automatische piloot. Ze doen niet mee. Ze zone uit. LeapFrog beweert dat ze ouders helpen een ‘gezonde balans’ te vinden tussen technologie en het leven.
Ben Miller, de ontwerper, zegt dat het om toegankelijkheid gaat.
Ik hoor ze. Ik doe. Als ouder met strenge schermregels respecteer ik de moeite. Bewuste technologie-integratie klinkt in theorie goed.
In de praktijk voelt het Lelieblad leeg. Het speelt in op de tijdgeest van Toy Story. Disney en Pixar vergroten de naamsbekendheid. LeapFrog versterkt zijn marktaandeel. Ze hopen dat deze kleuters overstappen naar de grote LeapPad Academy-tablets.
Ze bouwen levenslange klanten op.
Er wordt ons verteld dat onze relatie met apparaten persoonlijk is. Het Lelieblad doet anders vermoeden. Het is een commerciële transactie. Vermomd als vriendschap. Vermomd als leermiddel. De marktkrachten zijn aan het woord. Je kind is slechts het publiek.
Wat doen we nu?
