Ethernet nie tylko przesyła dane, jak telefon osobisty. To bardziej jak krzyczenie w zatłoczonym pokoju. Sygnał dociera do wszystkich urządzeń podłączonych do segmentu przewodowego lub bezprzewodowego. To wspólne środowisko oznacza, że adresy docelowe są nie tylko przydatne, ale i konieczne. Bez nich urządzenie nie będzie wiedziało, do kogo skierowana jest wiadomość.
Spójrzmy na prostą konfigurację. Komputer B chce wysłać zadanie drukowania do drukarki C. Ramka przesuwa się wzdłuż kabla. Komputery A i D też to słyszą. Przechwytują sygnały elektryczne. Ale tutaj w grę wchodzi logika. Każda stacja natychmiast sprawdza adres MAC urządzenia docelowego.
Jeśli adres jest zgodny z identyfikatorem sprzętu, zatrzymuje się i odczytuje ładunek. Jeżeli nie zostaną znalezione żadne dopasowania, ramka zostanie odrzucona. Odrzucają ramkę, nawet nie patrząc na same dane. Oszczędza to zasoby obliczeniowe. Zapobiega to przeciążeniu sieci nieistotnym ruchem.
Ale jest problem. Określony typ adresu narusza tę zasadę. adres rozgłoszeniowy.
Jeśli ramka jest wysyłana na adres rozgłoszeniowy, normalne filtrowanie nie jest stosowane. Otrzymują go wszystkie węzły w sieci. Wszystkie węzły to przetwarzają. To działa na każdego. Mechanizm ten jest ważny dla wykrywania sieci i zarządzania nią. Bez transmisji urządzenia nie mogą się wzajemnie odnaleźć ani efektywnie komunikować o swojej obecności.
Ramki, których adres docelowy jest równy adresowi rozgłoszeniowemu, kierowane są do każdego węzła w sieci.
Ta różnica określa sposób skalowania sieci lokalnych. Ruch unicast filtruje hałas. Ruch transmisyjny gwarantuje, że nikt nie pozostanie w ciemności. Jest to zasadniczy kompromis pomiędzy wydajnością a dostępnością.
