Ruggengraat. Het klinkt structureel. Alsof iets je vasthoudt. In het Engels betekent het woord letterlijk ruggengraat. In het Frans vertaalt het zich naar ‘colonne vertebrale’. De industrie noemt het de ‘internetruggengraat’ of soms de ‘internetruggengraat’. Het verplaatst de zwaarste belasting van internetverkeer. Het pendelt gegevens tussen grote geografische regio’s met behulp van ultrasnelle glasvezelkabels.
Zie het minder als een delicaat skelet en meer als een enorme rivier.
Die rivier mondt uit in kleinere beken. Het maakt verbinding met vastelijnoperatoren via Wi-Fi, FTTX en lokale netwerken. Het maakt ook verbinding met mobiele netwerken met 2G, 3G, 4G en 5G. Maar hier gaat het om. Dat verkeer zweeft niet zomaar doelloos rond. Het stroomt naar twee specifieke bestemmingen: datacenters en IXP, of Internet Exchange Points.
De infrastructuur is afhankelijk van krachtige technologie. We hebben het over routers met hoge bandbreedte en glasvezel die enorme hoeveelheden gegevens aankunnen. De netwerken die via deze backbone met elkaar verbonden zijn, zijn Tier 1-operatoren. Deze jongens kopen geen openbaar vervoer. Ze zitten aan de top van de voedselketen.
Hoe internet-peering het mondiale netwerk structureert
De organisatie van deze internetbackbones is niet willekeurig. Het berust op peering. De term komt rechtstreeks uit het Engels en betekent ‘peer-to-peer-interconnectie’. Dit is waar het verkeer zich verplaatst tussen operators en contentproviders.
Dit zijn geen kleine spelers. We kijken naar krachtige entiteiten als Deutsche Telekom, AT&T, Orange en Neo Telecom. Ze bouwen de belangrijkste slagaders. Regionale netwerken fungeren als zijrivieren en voeden deze centrale stroom. Als je in een landelijk gebied een langzame verbinding hebt, probeer je in feite te drinken uit een stroom die uitmondt in een rivier die wordt beheerd door een van deze reuzen.
Waarom de internetbackbone belangrijk is voor de infrastructuur
Wat is het eigenlijke doel van een ruggengraat? Het verbindt internetnetwerken op nationale schaal en daarbuiten. Het is het fysieke en logische raamwerk dat een land – en de wereld – in staat stelt online te blijven.
Dit gaat niet alleen over snelheid. Het gaat over territoriale digitale planning. Overheden en grote entiteiten beschouwen deze backbones als kritieke infrastructuur. Ze zijn het resultaat van zorgvuldige ruimtelijke ordening voor het digitale tijdperk. En omdat ze de informatiestroom beheersen, trekken ze intense belangstelling.
De ruggengraat is waar het internet tastbaar wordt. Zonder dit buffert uw videogesprek. Uw banktransactie loopt vast. Het mondiale gesprek stopt. Het is geen magie. Het is gewoon enorm, duur, snel loodgieterswerk. En momenteel is er sprake van hevige concurrentie. Wie de rivierbedding controleert, bepaalt de stroming.
De geopolitiek van onderzeese kabels
Er zijn ongeveer 448 onderzeese kabels met een lengte van 1,2 miljoen kilometer. Ze verbinden continenten. Ze vormen de ruggengraat van het internet. Zonder hen zouden we niet dagelijks 306 miljard e-mails sturen. De enorme hoeveelheid gegevens die door deze glasdraden beweegt, is duizelingwekkend. Maar het gaat niet alleen om gemak. Het gaat over macht.
China bouwt zijn eigen internetbackbones als onderdeel van zijn Nieuwe Zijderoute-initiatief. Het doel? Om Centraal-Azië en Europa rechtstreeks met zijn infrastructuur te verbinden. Ondertussen dringt Frankrijk zijn eigen agenda door. De regering heeft een plan gelanceerd om hogesnelheidsbreedband in eigen land te veralgemenen. Maar ze exporteren ook internetbackbones, specifiek gericht op Franstalig Afrika.
Neem de Djoliba-kabel. Het betekent ‘rivier de Niger’ in het Mandinka. Het loopt door Burkina Faso, Ivoorkust, Guinee, Liberia, Ghana, Mali en Senegal. Het is een cruciale slagader voor West-Afrika. Maar de Djoliba is niet de enige. Grote mogendheden zijn in een voortdurende rivaliteit verwikkeld om deze belangrijke linies te controleren. Beheers de kabel. Beheers de informatiestroom.
Deze netwerken vervoeren niet alleen gegevens. Ze ontmantelen het isolement. Ze verkleinen de digitale kloof. De online handel is nu goed voor 26,7 biljoen dollar. Dat is 30% van het mondiale bbp. Denk eens aan dat percentage. De rol van internetbackbones is vandaag de dag analoog aan de spoorwegen van de 19e eeuw. Zij zijn de drijvende kracht achter de economische ontwikkeling. Zij bepalen wie rijk wordt en wie achterblijft.
Hoe een ruggengraat eigenlijk werkt
Internet-backbones verbinden Wide Area Networks (WAN’s) met Local Area Networks (LAN’s). Ze werken niet in een vacuüm. Ze vertrouwen op specifieke protocollen om te communiceren. En ze gebruiken iets dat peering wordt genoemd.
De protocollen die het netwerk voeden
Operators van internetbackbones gebruiken TCP/IP. Dit is een gedeeld netwerkprotocol. Het is de standaard. Het combineert twee belangrijke componenten:
- TCP (Transmissiecontroleprotocol )
- IP (internetprotocol )
Deze protocollen zijn zeer efficiënt. Ze zorgen ervoor dat gegevens van A naar B komen zonder de boodschap te verminken. Maar efficiëntie is niet genoeg. Kosten zijn belangrijk. Dat geldt ook voor knelpunten.
Peering: de gelijkmaker
Backbones zijn afhankelijk van peer-to-peer-interconnecties. Dit staat bekend als peering. Waarom doen operators dit? Om kosten te besparen. En om de linkverzadiging te beheren. Als elk pakketje via een centrale hub zou moeten gaan, zou het netwerk verstikken. Met peering kunnen netwerken rechtstreeks verkeer uitwisselen. Het is eenvoudiger. Het is goedkoper. Het zorgt ervoor dat het internet niet onder zijn eigen gewicht crasht.
Maar wie is eigenaar van de fysieke kabel? Dat is waar de echte strijd ligt.
