Home Internet en IT Gadgets Hoe kan mijn lepel mijn eten voor mij proeven?

Hoe kan mijn lepel mijn eten voor mij proeven?

0

Hoe de slimme lepel van #MIT zuurgraad detecteert en slechte gerechten repareert

Je hebt het leven van 9 tot 5 overleefd. Het woon-werkverkeer is voorbij. Het laatste dat op uw agenda staat, is achter het fornuis staan ​​en hard werken in de keuken, maar zodra u gaat zitten, laat uw gezin uw culinaire inspanningen analyseren. Een kind zei: ‘Het is te zout.’ “Te waterig”, klaagde een ander. Uw partner, die uw innerlijke voedselcriticus kanaliseren, suggereert dat de taartbodem dringend behoefte heeft aan een citrussmaak. Het is vermoeiend.

We hebben geen betere kok nodig. Je hebt een slimme lepel nodig.

Dit is geen magie. Dit is ingenieurswerk. De Smart Spoon, ontwikkeld in 2005 door twee studenten van het Massachusetts Institute of Technology (MIT), is een roerapparaat met ingebouwde sensoren die zijn ontworpen om bepaalde voedseleigenschappen, zoals de zuurgraad, tijdens het koken te meten. doel? verwijder het giswerk en de daaropvolgende klachten bij het bereiden van het diner.

De studenten zijn lid van het Counter Intelligence Lab van MIT. De missie van dit laboratorium is eenvoudig. Het gaat om het ontwikkelen van slimme technologie die het leven vereenvoudigt, vooral in de keuken. Ze willen computers gebruiken om huishoudelijke apparaten en apparaten te automatiseren en de mentale belasting van dagelijkse taken te elimineren.

Slimme technologie automatiseert huishoudelijke apparaten en apparaten via computers, die het grootste deel van het werk en de vereiste denkwerk uit dagelijkse taken halen.

Lab’s visie op de keuken van de toekomst gaat veel verder dan één keukengerei. Stel je voor dat je een waarschuwing krijgt als je eten moet worden opgewarmd, als het te heet is om aan te raken of als je eten eindelijk klaar is om te eten. Stel je een kraan voor die de watertemperatuur en het waterverbruik controleert en afval afsluit voordat het ontstaat.

In de toekomst zullen er ook voorspellingen over recepten op het aanrecht worden opgenomen. Geen vettige kookboeken meer. In plaats van de koelkast te openen en in de leegte te staren, kunnen een kleine ingebouwde camera en beeldscherm precies laten zien wat er in zit, waardoor energie wordt bespaard en de besluitvorming minder moe wordt. Maar de echte vraag blijft. Hoe werken deze slimme lepels eigenlijk? Hoe ‘proeven’ stukjes plastic en metaal je eten en geven ze feedback?

De technologie is gebaseerd op de chemische eigenschappen van wat je roert. de lepel levert gegevens, geen meningen, door de zuurgraad en andere meetgegevens in realtime te meten. Het gaat hier niet om de lepel die jouw kookkunsten beoordeelt. Voordat iemand kan gaan zitten klagen, geeft de lepel je de informatie om het probleem op te lossen.

Wat gebeurt er als de lepel een onbalans constateert? Hoe vertaalt zich dit in daadwerkelijke smaakverbetering? Het antwoord ligt in de specifieke sensoren die in het handvat zijn ingebed en de code die de gegevens interpreteert.

De toekomst van de intelligente lepel

Het prototype is niet strak. Het is van doorzichtig plastic, waardoor het draadwerk zichtbaar is dat door de binnenkant kronkelt. Binnenin zitten sensoren gemaakt van zink, aluminium en goud. Wanneer de lepel voedsel aanraakt, meet hij de temperatuur, zuurgraad, zoutgehalte en viscositeit. Sluit hem aan op een computer en de software analyseert de gegevens. Het suggereert aanpassingen. Het apparaat is nog in ontwikkeling, maar de logica is simpel: vergelijk de metingen van de lepel met een database met recepten en uitvoercorrecties.

Stel je voor dat je helemaal opnieuw een saladedressing maakt. Je volgt een digitaal recept. Je gooit er per ongeluk te veel zout in. Er ontstaat paniek. In plaats van te proeven, raden en nog eens te proeven, spreekt de computer. Hierin staat precies hoeveel suiker je moet toevoegen. Het berekent hoeveel azijn- of limoensap nodig is om de pH in evenwicht te brengen. Gaat het verband kapot? De viscositeitssensor detecteert dit. Het systeem adviseert om eigeel toe te voegen. Het is een GPS voor je bowl. Stap voor stap. Datagedreven.

Ervaren koks kunnen spotten. Intuïtie verslaat algoritmen. Fouten leiden tot ontdekkingen die kookboeken nooit hadden voorspeld. Bakken op hoogte verandert vocht; een lepel kan dat niet gemakkelijk verklaren. Misschien negeert de intelligente lepel de nuance. Het kan koud aanvoelen voor degenen die vreugde vinden in de rommelige proef van het koken.

Maar voor beginners is het een reddingslijn. Onhandige koks komen sneller op de goede weg. Ze leren. Uiteindelijk hebben ze de lepel misschien helemaal niet meer nodig. Dat is de belofte. De werkelijkheid is duisterder. Niemand verkoopt het nog. Kosten en bruikbaarheid zijn onbekend. Slimme apparaten falen vaak omdat ze duur en ingewikkeld zijn. Waarom een ​​gadget kopen als de gewone werkt? Wil je echt een laptop de keuken in slepen om soep te roeren?

Misschien zien we ze ooit wel in de winkels. Er bestaan ​​al sensorlepels. Sommige veranderen van kleur wanneer voedsel wordt verwarmd, wat aangeeft dat het klaar is om te eten. Anderen zijn ontworpen voor baby’s en waarschuwen zorgverleners als het voedsel te heet is voor gevoelig tandvlees. Deze zijn eenvoudig. Effectief. De intelligente lepel is complexer.

Als hightech niet jouw stijl is, is er de traditionele proeflepel. Het heeft twee hoofden. Eén kant roert zich. De andere smaken. Een kleine trog verbindt ze. Giet het mengsel vanaf de roerzijde in de proefzijde. Je krijgt de smaak. Je bewaakt de hygiëne. Geen draden. Geen code. Gewoon een slim stukje plastic.

Gerelateerde artikelen

  • Hoe voedsel werkt
  • Hoe slimme huizen werken
  • Koken 101 kanaal
  • Tips voor keukenapparatuur
  • Hoe thuisnetwerken werken

Nog meer geweldige links

  • MIT Media Lab: Counter Intelligence
  • Nieuwe wetenschapper

Bronnen

  • Cheng, Connie en Leonardo Bonanni. “Intelligente lepel.” MIT Media Lab: Counter Intelligence Group. (10 april 2008) http://www.media.mit.edu/ci/projects/intelligentspoon.html
  • “Kleurveranderende lepels.” Winkel.com. (10 april 2008) http://cj.shop.com/COLOR_CHANGING_SPOONS-10703520-p!.shtml
    -Deïs, Ronald. C. “Saladedressings en sauzen: door dik en dun.” Voedselproductontwerp. 1 mei 2001. (10 april 2008) http://www.foodproductdesign.com/articles/463/463_0501ap.html
    -Edwards, Jen. “Slimme apparaten: levend of dood?” Eerste glimp. 1 juni 2005. (10 april 2008) http://www.firstglimpseseag.com/Editorial/article.asp?article=articles/2005/y0205/17y05/17y05.asp&guid
    -Groenberg, Andy. “Gadgets voor uw toekomstige keuken.” Forbes. 11 februari 2008. (10 april 2008) http://www.forbes.com/2008/02/08/kitchen-gadgets-luxury-tech-personal-cx_ag_0211kitchen.html
  • Patterson, Daniël. “Maken recepten u een betere kok?” Eten en wijn. Juni 2006. (10 april 2008) http://www.foodandwine.com/articles/do-recipes-make-you-a-better-cook
  • Schwab, Emily. “Zelfs de gootsteen.” Boston-bol. 4 mei 2005. (10 april 2008) http://www.boston.com/ae/food/articles/2005/05/04/even_the_kitchen_sink/
  • “De functionele rol van suiker bij koken en voedselbereiding.” De Suikervereniging. (10 april 2008) http://www.sugar.org/uploadedFiles/Media/Publications/sugarsfunctionalroles.pdf
  • “Proeflepels.” Lepels en dingen. (10 april 2008) http://www.spoonsandthings.com/SPOONS.htm
  • “Waarom eet mijn peuter niet met een lepel?” Babycentrum. Februari 2008. (10 april 2008) http://www.babycenter.in/toddler/nutrition/selffeedingexpert/
Exit mobile version