Steven Spielberg gebruikt AI niet als zijn creatieve geweten. Niet nu. Misschien nooit.
Hij sloot zich aan bij Michelle Obama en Craig Robinson voor de IMO-podcast om een lijn in het zand te trekken. Hollywood is geobsedeerd door de nieuwe technologie. Spielberg? Hij wil er niets mee te maken hebben met het nemen van artistieke beslissingen.
De legendarische regisseur regisseerde A.I. Kunstmatige Intelligentie in 2001. Hij kent het onderwerp. Maar dat hij dat weet, betekent niet dat hij dol is op wat het vandaag de dag met het filmmaken doet.
Hij ziet de verdienste elders. Een geneesmiddel voor een ziekte vinden? Ga ervoor. Laat de machines de cijfers over medische oplossingen analyseren. Maar zet geen robot in de schrijverskamer.
“Ik geloof niet dat er een vervanging is voor de Ziel.”
Dat is zijn uitgangspunt.
Hij gelooft niet in machinegevoel. Voor hem is het idee dat een computer meer voelt dan een mens een gruwel. Het druist in tegen zijn opvoeding. Het is in tegenspraak met zijn vak.
De lege stoel aan tafel baart hem zorgen. Als AI een standpunt inneemt over het script, sterft de mensheid. Spielberg weigert dat. Hij laat een algoritme de hartslag van zijn films niet dicteren.
Dat gezegd hebbende. Hij is geen luddiet.
Op 79-jarige leeftijd geeft hij toe dat de techneut de saaie dingen aankan. Scouting locaties. Bestanden verplaatsen. Bespaar hem wat werk. Hij zal dat aannemen.
Maar dialoog? Camerahoeken? Ontwerp instellen? Nee.
Tenzij het gewoon een hamer in een gereedschapskist is voor een productieontwerper. Zelfs dan wil hij dat de laatste oproep menselijk blijft.
Gebruik AI niet als uiteindelijke autoriteit. Dat is de grens. Steek het over en je verliest de kunst.
Wat maakt dit zo overtuigend. Wat drijft een leven? Algoritmen weten het niet.
Dan is er nog de andere olifant in de kamer. Buitenaardse wezens.
Spielberg gelooft dat ze hier zijn. Op dit moment. Hij denkt dat het statistisch gezien onmogelijk is dat er daarbuiten in het donker geen leven bestaat.
Zijn komende blockbuster Disclosure Day leunt op deze angst. Wat als we het bewezen? Zou jij rennen? Zou je schreeuwen?
‘Ik weet niet meer dan jullie allemaal,’ zei hij tegen Sean Fennessey. “Maar ik heb een heel sterk vermoeden.”
Hij zei hetzelfde eerder dit jaar op SXSW. Wij zijn niet alleen. De film weerspiegelt zijn eigen onderbuikgevoel. Een vermoeden dat een verhaal wordt.
Terug naar de machines. Hij wil niet tieren. Hij houdt van AI in de geneeskunde. Op logistiek gebied. In laboratoria.
Hij haat het als het de kunstenaar vervangt. De menselijke vonk. Het rommelige, onvoorspelbare genie dat voortkomt uit het leven.
Hij trekt zijn lijn in de modder. De creatieve controle blijft bij ons. De rest? De rest ligt voor het oprapen.
Zal de industrie luisteren? Of blijven de stoelen gewoon leeg?
