Het Amerikaanse Westen wordt geconfronteerd met een nijpend watertekort, waarbij de Colorado-rivier – een levensader voor meer dan 30 miljoen mensen – in een alarmerend tempo opdroogt. Terwijl het publieke debat zich richt op individuele natuurbehoudsinspanningen, zijn de grootste boosdoeners van deze crisis niet verspillende gazons of lange douches. Het is de enorme vraag naar water om vee te voeden.
De omvang van het probleem
Het Colorado River Compact, dat de waterverdeling tussen zeven staten en Mexico regelt, faalt. De onderhandelingen om toekomstige toewijzingen veilig te stellen zijn vastgelopen en de federale overheid zou binnenkort kunnen ingrijpen om bezuinigingen af te dwingen. Maar zelfs drastische maatregelen zullen er niet in slagen het onderliggende probleem op te lossen: de landbouw verbruikt ruwweg 75% van het water van de Colorado-rivier, waarbij veevoer dat aandeel domineert.
De koefactor
Bijna de helft van het water dat in de landbouw wordt gebruikt, gaat naar de teelt van luzerne en hooi – bijna uitsluitend voor het voederen van rundvlees en melkvee. Dit betekent dat minstens 47% van het rivierwater bestemd is voor veevoer, maar dit wordt zelden besproken in het bredere verhaal over de watercrisis. Dit is onhoudbaar; Het beperkte water in het Westen wordt voornamelijk gebruikt om een laagwaardig gewas te verbouwen, terwijl steden moeite hebben om de reserves op peil te houden.
De economie van de dorst
Deze onevenwichtigheid heeft niet alleen te maken met het milieu; het is economisch. In Utah wordt 70% van het water gebruikt voor de productie van alfalfa, terwijl dit gewas slechts 0,2% van het BBP van de staat vertegenwoordigt. Dit wijst op een cruciale verkeerde allocatie van middelen. De veehouderij ontvangt een buitensporig groot deel van het water, terwijl het relatief weinig bijdraagt aan de regionale economie.
De erfenis van waterrechten
De situatie wordt verder gecompliceerd door de ‘prior appropriation’-doctrine, overgenomen van de 19e-eeuwse Homestead Act. Dit systeem geeft prioriteit aan reeds lang bestaande waterrechten, waardoor niet-duurzame gebruikspatronen effectief worden vastgelegd. Senior houders van waterrechten in onder meer Californië blijven prioriteit claimen, wat zinvolle hervormingen bemoeilijkt.
Het pad voorwaarts
Het aanpakken van de Colorado River-crisis vereist een verschuiving van prioriteiten. Beleidsmakers moeten erkennen dat duurzaam waterbeheer een heroverweging vereist van de afhankelijkheid van de regio van waterintensieve veehouderij. Oplossingen omvatten onder meer het stimuleren van boeren om braakliggende velden te gebruiken, het toestaan van handel in waterrechten en, uiteindelijk, het aanpakken van de niet-duurzame omvang van de rundvlees- en melkveehouderij in het dorre Westen.
De realiteit is duidelijk: hoewel consumenten worden aangespoord om te besparen, zijn de grootste afvoerputten van de Colorado-rivier niet de golfbanen of datacenters; het zijn de miljoenen koeien die water consumeren in een regio die het zich nauwelijks kan veroorloven om dit te sparen. Zonder deze waarheid te erkennen blijft de watertoekomst van het Westen somber.
