De nieuwste hitparade van Netflix, The Woman in Cabin 10, is een bochtige thriller die kijkers verslaafd houdt… totdat het grootste minpunt aan het licht komt. De film, met Keira Knightley in de hoofdrol, volgt journalist Lo terwijl ze een mogelijke moord onderzoekt aan boord van een luxueus jacht. Het uitgangspunt is simpel: Lo is getuige van wat volgens haar een vrouw is die overboord wordt gegooid, maar vervolgens wordt aangestoken door de bemanning van het schip, die volhoudt dat een dergelijk incident niet heeft plaatsgevonden.
Het verhaal ontvouwt zich met het klassieke thriller-tempo. Lo, uitgenodigd om de rijke filantropen Richard en Anne Bullmer te profileren, raakt verstrikt in een web van bedrog. De draai? Anne is niet wie ze lijkt. De “Anne” die wordt gezien na het vermeende overboordincident is eigenlijk een dubbelganger, Carrie, ingehuurd door Richard om zich voor te doen als zijn vrouw en haar fortuin veilig te stellen.
De film speelt effectief met paranoia. Lo’s aandringen op een misdaad wordt ontkend, waardoor kijkers samen met haar aan haar geestelijke gezondheid gaan twijfelen. De spanning neemt toe naarmate Lo dieper graaft, steeds meer geïsoleerd raakt en wanhopig probeert te bewijzen wat ze zag. Het bedrog is gewaagd: Richard gebruikt gezichtsherkenning om een vrijwel identieke vervanger te vinden, en Carrie houdt de poppenkast in stand met minimale vermomming.
De grootste misstap van de film is echter de opschorting van ongeloof. Het is de bedoeling dat het publiek accepteert dat een groep goede vrienden – mensen die Anne zogenaamd goed kennen – de duidelijke verschillen in uiterlijk, stem en maniertjes tussen de echte Anne en haar bedrieger niet opmerken. Dit plotgat ondermijnt het overigens slimme plan, waardoor kijkers zich afvragen waarom niemand de flagrante overstap in twijfel trekt.
The Woman in Cabin 10 is een leuke, snelle thriller, maar de afhankelijkheid van handige blindheid van ondersteunende personages verzwakt het verhaal. De film slaagt erin spanning te creëren, maar de slotact voelt minder als een bevredigende onthulling en meer als een gemiste kans op realisme. Ondanks het plotgat biedt het verhaal nog steeds amusementswaarde, maar het herinnert ons eraan dat zelfs een goed gemaakte thriller kan haperen qua logica.
